درباره کتاب «کمال گرایی»
هرگز خوب بودن کافی نیست، من باید همیشه عالی باشم و بدرخشم. خوب و معمولی بودن که فایدهای ندارد؛ وگرنه میشوم مثل بقیه، من اصلاً دوست ندارم معمولی و عادی باشم. آدم باید مثل تک ستاره باشد؛ یعنی، در هر حوزهای که وارد میشود، بدرخشد. من همیشه باید درجه یک و نفر اول باشم. مگر آدم چند بار زندگی میکند. شما به من میگویید: “یک خوبِ معمولی باش!” اما من اصلاً نمیتوانم با این جمله شما کنار بیایم. این فکر هیچ انگیزهای برای زندگی به من نمیدهد. من حاضرم انواع فشارها و ریاضتها را تحمل کنم، اما عالیترین باشم. در واقع، این امر مرا به اوج لذت میرساند.»
جملات بالا گفتههای فردی کاملگراست. کاملگرایی برای زندگی مرگبار است و هرگاه کاملگرایی فردی تشخیص داده شد، او باید قدمبهقدم خود را محدود کند. افراد کاملگرا باید در کوتاه مدت زیر نظر رواندرمانگر قرار گیرند و تلاش کنند توقعات و انتظاراتشان را از زندگی، خود و دیگران پایین بیاورند. آنها باید حق اشتباه کردن به خودشان بدهند و تلاش کنند که یک فرد خوبِ معمولی باشند و خود را از شک و تردید و وسواسها دور نگه دارند.
علی شمیسا در کتاب کمالگرایی یا کاملگرایی، تفاوت کمالگرایی و کاملگرایی را بهصورت کلی و در جامعه ایران بررسی کرده است و از آفتِ دیدگاهی حرف میزند که فرد را به سمت کامل و بینقص بودن سوق میدهد.
در بخشی از این کتاب می خوانیم :
فرد کمالگرا سعی میکند بین منِ آرمانی و منِ واقعی خود تعادل ایجاد کند و از ایجاد شکافی عمیق میان آن دو میپرهیزد. او محدودیتها، امکانات و استعدادهای خویش را به خوبی میشناسد و به نقاط ضعف خود آشناست و سعی میکند که منِ آرمانیاش را بیش از حد هوایی نکند؛ در صورتی که فرد کاملگرا شکافی عمیق بین این دو منِ خود ایجاد کرده است. او گاه چنان بلند پروازی میکند و جاهطلبیهایش را گسترش میدهد که هیچ حد و مرزی ندارد. در نهایت نیز دیگر نمیتواند تحلیلی واقعبینانه از محدودیتها، استعدادها و امکانات خود داشته باشد؛ زیرا پیوسته دچار توهم است و به بزرگی بیش از حد و قهرمان شدن میاندیشد.
